ÖzgürSaglam
07-27-2006, 20:47
1) Op.47 No.5 Cantabile, La Majör 2) Op.32 No.6 Galopp, Sol Majör 3) Op.44 No. 22 Andantino, La minör 4) Op.60 No.23 Andantino, La Majör 5) Op.48 No. 6 Rondo, Re Majör
Müziği gitardan daha ön planda tuttuğu için “Gitarın Beethoven’i” olarak tanımlanan İspanyol gitarist ve besteci Sor, Barselona’da doğmuş, çocuk yaşta Montserrat Manastırında eğitim görmüş; armoni, kontrpuan, şan, piyano, org, keman ve gitar dersleri almış, 1795’te mezun olduktan bir yıl sonra ilk gitar bestelerini yazmış; sonra da girdiği askerlik mesleğinde müzik ustalığı nedeniyle çabuk terfi etmişti. Ancak Napolyon’un İspanya’yı işgali sırasında bazı görevler üstlenince 1813’te Fransızlarla birlikte ülkesinden ayrılmak zorunda kalacak ve bir daha da İspanya’ya dönmeyecekti. Konser turneleri ve 1815-23 Londra ikameti dışında genellikle Paris’te oturdu; balerina olan ikinci eşiyle gittiği Moskova’da baleler sahneledi. Ama eserlerini hep Paris’te yayınladı, Aguado ile orada arkadaşlık yaptı. 1827’de tüm bu yolculuklarından vazgeçip yalnızca gitar için bestelemeye, ders vermeğe başladı. Paris’te öldüğü zaman Malagalı F.Rada 1804 yapımı ünlü gitarını diğer yakın dostu N. Coste’ya bırakıyordu...Sor Opus numarası taşıyan 63 gitar eseri dışında, 8 bale müziği, opera ve sahne müzikleri, eşinin ölümü üzerine bir kantat, gitar ya da piyano eşlikli çeşitli dillerde 48 kadar şarkı bestelemiştir. Onun, hepsi de Paris’te yazılan ve yayınlanan bu 5 parçası şu eserlerden seçilmiştir: 1) Öğrencisi Matmazel Carabouillet’ye ithaf edilen ve aynı sesin minör - majör tonaliteleri birbirini izlemesi nedeniyle de çifter çifter çalınması öngörüldüğü sanılan Op.47 Gitar için 6 Küçük İlerletici Parça’dan 5.cisi olan La Majör Cantabile (1832); 2) İngiliz öğrencisi Matmazel Wainewright’e ‘saygıyla’ ithaf edilen Op.32 Gitar için Küçük Kolay ve itina ile parmak işaretleri belirtilmiş 6 Parça’dan sonuncusu olan Sol Majör Galopp dansı ( 1828 ); 3) Op.44 Gitara Yeni başlayan Öğrenciler için 24 Küçük Parça’dan hepsi de 2. pozisyonu geçmeyen kolaylıkta olmasına karşın çekiçi ezgisellik ve usta armoni ile işlenen didaktik derslerden 22.incisi La minör Andante (1831); 4) Sor’un didaktik çalışmalarının doruğunu oluşturan ve kolaydan zora doğru sıralanan Op.60 Gitar Etüdlerine giriş olarak 25 İlerletici Ders’den 23.üncüsü La Majör Andantino (1837); 5) Sor’un eserlerinin güçlüğünden yakınan amatörler ve eleştirmenlere karşı Est-ce bien ça ? (Bakalım öyle mi?) başlığıyla yayınladığı ve önsözünde, “çok uğraşmasına rağmen amatörleri memnun edebilecek kolaylıkta parça yazmayı başaramadığını” belirttiği Op.48 Gitar amatörlerine ithaf edilen 6 Parça’dan sonuncusu, – hatta kolay (!) olması için 3 sesli ele alınan- Re Majör Rondo (1832).
Müziği gitardan daha ön planda tuttuğu için “Gitarın Beethoven’i” olarak tanımlanan İspanyol gitarist ve besteci Sor, Barselona’da doğmuş, çocuk yaşta Montserrat Manastırında eğitim görmüş; armoni, kontrpuan, şan, piyano, org, keman ve gitar dersleri almış, 1795’te mezun olduktan bir yıl sonra ilk gitar bestelerini yazmış; sonra da girdiği askerlik mesleğinde müzik ustalığı nedeniyle çabuk terfi etmişti. Ancak Napolyon’un İspanya’yı işgali sırasında bazı görevler üstlenince 1813’te Fransızlarla birlikte ülkesinden ayrılmak zorunda kalacak ve bir daha da İspanya’ya dönmeyecekti. Konser turneleri ve 1815-23 Londra ikameti dışında genellikle Paris’te oturdu; balerina olan ikinci eşiyle gittiği Moskova’da baleler sahneledi. Ama eserlerini hep Paris’te yayınladı, Aguado ile orada arkadaşlık yaptı. 1827’de tüm bu yolculuklarından vazgeçip yalnızca gitar için bestelemeye, ders vermeğe başladı. Paris’te öldüğü zaman Malagalı F.Rada 1804 yapımı ünlü gitarını diğer yakın dostu N. Coste’ya bırakıyordu...Sor Opus numarası taşıyan 63 gitar eseri dışında, 8 bale müziği, opera ve sahne müzikleri, eşinin ölümü üzerine bir kantat, gitar ya da piyano eşlikli çeşitli dillerde 48 kadar şarkı bestelemiştir. Onun, hepsi de Paris’te yazılan ve yayınlanan bu 5 parçası şu eserlerden seçilmiştir: 1) Öğrencisi Matmazel Carabouillet’ye ithaf edilen ve aynı sesin minör - majör tonaliteleri birbirini izlemesi nedeniyle de çifter çifter çalınması öngörüldüğü sanılan Op.47 Gitar için 6 Küçük İlerletici Parça’dan 5.cisi olan La Majör Cantabile (1832); 2) İngiliz öğrencisi Matmazel Wainewright’e ‘saygıyla’ ithaf edilen Op.32 Gitar için Küçük Kolay ve itina ile parmak işaretleri belirtilmiş 6 Parça’dan sonuncusu olan Sol Majör Galopp dansı ( 1828 ); 3) Op.44 Gitara Yeni başlayan Öğrenciler için 24 Küçük Parça’dan hepsi de 2. pozisyonu geçmeyen kolaylıkta olmasına karşın çekiçi ezgisellik ve usta armoni ile işlenen didaktik derslerden 22.incisi La minör Andante (1831); 4) Sor’un didaktik çalışmalarının doruğunu oluşturan ve kolaydan zora doğru sıralanan Op.60 Gitar Etüdlerine giriş olarak 25 İlerletici Ders’den 23.üncüsü La Majör Andantino (1837); 5) Sor’un eserlerinin güçlüğünden yakınan amatörler ve eleştirmenlere karşı Est-ce bien ça ? (Bakalım öyle mi?) başlığıyla yayınladığı ve önsözünde, “çok uğraşmasına rağmen amatörleri memnun edebilecek kolaylıkta parça yazmayı başaramadığını” belirttiği Op.48 Gitar amatörlerine ithaf edilen 6 Parça’dan sonuncusu, – hatta kolay (!) olması için 3 sesli ele alınan- Re Majör Rondo (1832).